رمـز عاشـقی ...



تو آیا عاشقی کردی بفهمی عشق یعنی چه؟
تو آیا با شقایق بوده‌ای گاهی؟
نشستی پای اشکِ شمعِ گریان تا سحر یک شب؟



تو آیا قاصدک‌های رها را دیده‌ای هرگز،
که از شرم نبود شاد‌پیغامی،
میان کوچه‌ها سرگشته می‌چرخند؟
نپرسیدی چرا وقتی که یاسی، عطر خود تقدیم باغی می‌کند
چیزی نمی‌خواهد



و چشمان تو آیا سوره‌ای از این کتاب هستی زیبا،
تلاوت کرده با تدبیر؟



تو از خورشید پرسیدی، چرا
بی‌منت و با مهر می‌تابد؟
تو رمز عاشقی، از بال پروانه، میان شعله‌های شمع، پرسیدی؟
تو آیا در شبی، با کرم شب‌تابی سخن گفتی
از او پرسیده‌ای راز هدایت، در شبی تاریک؟



تو آیا، یاکریمی دیده‌ای در آشیان، بی‌عشق بنشیند؟
تو ماه آسمان را دیده‌ای، رخ از نگاه عاشقان نیمه‌شب‌ها بربتاباند؟
تو آیا دیده‌ای برگی برنجد از حضور خار بنشسته کنار قامت یک گل؟
و گلبرگ گلی، عطر خودش، پنهان کند، از ساحت باغی؟



تو آیا خوانده‌ای با بلبلان، آواز آزادی؟



تو آیا هیچ می‌دانی،
اگر عاشق نباشی، مرده‌ای در خویش؟
نمی‌دانی که گاهی، شانه‌ای، دستی، کلامی را نمی‌یابی ولیکن سینه‌ات لبریز از عشق است…



تو پرسیدی شبی، احوال ماه و خوشه زیبای پروین را؟
جواب چشمک یک از هزاران اخترِ آسمان را، داده‌ای آیا ؟!



ببینم، با محبت، مهر، زیبایی،
تو آیا جمله می‌سازی؟



نفهمیدی چرا دل‌بستِ فالِ فالگیری می‌شوی با ذوق!
که فردا می‌رسد پیغام شادی!
یک نفر با اسب می‌آید!
و گنجی هم تو را خوشبخت خواهد کرد!



تو فهمیدی چرا همسایه‌ات دیگر نمی‌خندد؟
چرا گلدان پشت پنجره، خشکیده از بی‌آبیِ احساس؟
نفهمیدی چرا آیینه هم، اخمِ نشسته بر جبینِ مردمان را برنمی‌تابد؟



نپرسیدی خدا را، در کدامین پیچ، ره گم کرده‌ای آیا؟



جوابم را نمی‌خواهی تو پاسخ داد، ای آیینه دیوار!!؟
ز خود پرسیده‌ام در تو!
که عاشق بوده‌ام آیا!!؟
جوابش را تو هم، البته می‌دانی
سکوت مانده بر لب را
تو هم ای من!
به گوش بسته می‌خوانی

      

به تو ای دوست سلام

به تو ای دوست سلام

دل صافت نفس سرد مرا اتش زد

کام تو نوش و دلت گلگون باد

قدری ازخویش بگویم که مرا بشناسی

روزگاریست که هم صحبت من تنهاییست

یار دیرینه من درد و غم و رسواییت

عقل و هوشم همه مدهوش وجودی نیکوست

ولی افسوس که روحم به تنم زندانیست

چه کنم با غم خویش؟؟؟

که گهی بغض دلم می ترکد

دل تنگم زعطش میسوزد

شانه ای میخواهم.....

که گذارم سر خود بر رویش

و کنم گریه که شاید  کمی ارام شوم

ولی افسوس که نیست...

کاش میشد که من از عشق حذر میکردم..

یا که با زندگی سوخته سر میکردم

اه ای دوست که دیگر رمقی در من نیست

تو بگو که تلخ تر از درد فراق دیگر چیست؟

من که خاکسترم اکنون و نماندم اتش

دیگر ای باد صبا دست ز بختم بردار

خبر از یار نیار

دل من خاک شدو دوش به بادش دادم

مگر این غم ز سرم دور شود

ولی انگا ر نشد....

بگو ای دوست چرا دور نشد ؟؟؟

خــوب ِ مــن ،

 همین جا درون شعرهایم بمان

 تا وسوسه یِ دوستت دارم هایِ دروغینِ آدمها مرا با خود نبرد

 به سرزمین هایِ دورِ احساس ؛

 من اینجا هر روز با تـو عاشقی می کنم بی انتها

 شعرِ من بهانه ایست برای مـا شدن دستهایمان

 تا تکرارِ غریبانه یِ جدایی را شکست دهیم . . . . . . . .

چه تلخ محاکمه میشوند پائیز و زمستان که برای جان دادن به درخت جان میدهند وچه ناعادلانه کمی ان طرفتر همه چیز به اسم بهار تمام میشود. 

از ظهر تا دم غروب طول کشید
 دشتی را شخم زدم تا دفنش کنم
 بد عادت شده بود
 جلوتر از من راه می رفت تا زودتر به تو برسد
 سایه ام را می گویم
 که خواب دیده بود تو به دیدارش آمده ای ....

دخترک رفت ولی زیر لب این را میگفت: او یقینا پی معشوق خودش می آید! ؛

پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود: مطمئنا که پیشمان شده بر میگردد!،…..

عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز...

سخت ترین دو راهی: دوراهی بین فراموش کردن و انتظار است.

 گاهی کامل فراموش میکنی و بعد می بینی که باید منتظر می ماندی.

 و گاهی آن قدر منتظر می مانی که می فهمی زودتر از اینها باید فراموش میکردی

اي كاش

زخم عتیق ، شعرمحرم

عشاق را دلیل جنون مشربی رسید

شرح كتاب خون تو را مكتبی رسید

پی كاتبان واقعه در خون قلم زدند

كه از هر طرف نوشته به خون مطلبی رسید

آنك شبی رسید غریبی و شام را

اما كسی نگفت چه غمگین شبی رسید

دیدند راویان غریب، از بروج نور

هر لحظه كوكبی ز پی كوكبی رسید

این كاروان شام غریبان كربلاست

آتش‌گرفته، زخم‌چكان، مركبی رسید

حرف جمال روی تو آمد، كه خیزران

با شوق عرض بوسه به بزم لبی رسید

می‌خواست بشكفد به تسلا لبت ولی

خاموش ماند و آینه‌ی زینبی رسید

هرگز ندیده‌اند به عالم زن این‌چنین

خون خوردن آن‌چنان و سخن گفتن این‌چنین

در قصر ظالمان به تظلم كه دیده است

شیرآفرین زنی كه كند شیون این‌چنین

زندان به بوی نافله‌ی خود بهشت كرد

زینب [س] چراغ ناله كند روشن این‌چنین

هر گوشه‌اش پناه یتیمی دگر شده است

آری بود كرامت آن دامن این‌چنین

پیش حسین [ع] اشك و به بزم یزید، لعن

با دوست آن‌چنان و برِ دشمن این‌چنین

گفت آن‌چنان ظریف حدیث جمال را

در چشم ظالمان كه كند سوزن این‌چنین

بر دشت بیند آن تن دور از سر، آن‌چنان

بر نیزه خواند آن سر دور از تن این‌چنین

آه ای سر حسین [ع] چو مه در پی توام

خورشید من! به شام مرو بی من، این‌چنین

از خون حجاب صورت خود كرده یا حسین [ع]!

جز خواهرت كه دیده به عفت زن این‌چنین

وقت طلاست و زمان، گرانبهاترین گوهر عمر است؛ گرچه نیازهای آدمی بیشمار است
و بسیاری از فرصت ها در گذر زمان از دست می روند اما جسم و روح ما نیازهایی دارد
که با برآوردن آنها آرامش هر چه بیشتر را در زندگی به ارمغان می آورد.
فرصت ها را دریابیم و دریغ نکنیم از زمانهایی که چه زود می گذرند ...
فرصتی برای دعا


نیایش با خدا کمک می کند تا غبار غم از دلت زدوده شود

زمانی برای دوستان


داشتن دوستان واقعی نیمی از خوشبختی است
وقتی برای کار


کار سرمایه ای همیشگی برای سعادتمندی است
زمانی را برای فکر کردن


تفکر سالم منبع قدرت و انرژی جسم است
وقتی برای مطالعه


دانش اندوزی در کسب آگاهی هر چه بیشتر است
زمانی برای گوش دادن


یک موسیقی گوش نواز تعادل روحی و عاطفی را دو چندان می کند
فرصتی برای خنده


بارهای سنگین زندگی تنها با داروی خنده، سبک تر می شوند
نگاهی هم به عشق


عشق اصلی ترین طعم شیرین زندگی است
زمانی را برای رویا


سفر به عالم خیال، اعتماد به نفس را قوت می بخشد
فرصتی هم برای بازی


نشاط و شادابی، ماندگارترین خاطرات جوانی است که هرگز از یاد نمی رود